Nyi Min San . com

အားလံုး မဂၤလာပါ..။

ဒီလိုႏႈတ္ဆက္လိုက္ေတာ့.. ေတာ္ေတာ္ေႏြးေထြးသြားတယ္ ခံစားမိတယ္..။ ညီမင္းစံ ေသပလားဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္ေမးတဲ့ အစ္ကို အစ္မေတြ.. ညီမင္းစံ တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေနသလား သိခ်င္တဲ့ သူေတြ ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္..။ ဟုတ္ကဲ့..။ တစ္လေက်ာ္အတြင္းမွာ အေျပာင္းအလဲေပါင္း မ်ားစြာ ျဖစ္သြားပါတယ္..။ အခုေလာေလာဆယ္ က်န္းမာေရးအေျခအေန မဆိုးလွပါ..။ လုပ္စရာရွိတာေတြ ဆက္လုပ္ေနပါေသးတယ္..။

သိပ္မ်ားမၾကာခင္ေတာ့ ဓါတ္ပံုေလးေတြ ျပန္လည္တင္ဆက္သြားႏိုင္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္သလို အက္ေဆးေတြ ကဗ်ာေတြ ျပန္ေရးႏိုင္ေတာ့မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္..။

ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတုန္း စိတ္ပူၿပီး ေမးလ္နဲ႕ တခုတ္တရေမးလာတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ အခုခ်ိန္ထိေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ..။

အခ်ိန္ရတုန္း ဘေလာ့ဂ္ကို ဝင္ၾကည့္ရင္း ကြန္နရွင္ပါ နည္းနညး္ေကာင္းတဲ့အတြက္ စာဝင္ေရးဖို႕ အခြင့္အေရးရပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ က်န္းမာေရး အေျခအေနတစ္ခုေၾကာင့္ ေဆးရံုတက္ရပါမယ္..။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ နားေနရမယ္ဆိုတာ မသိပါဘူး..။ Operation တစ္ခုလည္း လုပ္ရဖို႕ရွိပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သမွ် အျမန္ဆံုး သက္သာေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး အရင္လို ဓါတ္ပံုေတြ ျပန္ရိုက္ စာေတြျပန္ေရးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါဦးမယ္..။ အခုလို ဘေလာ့ကေန မွ်ေဝခြင့္ရတဲ့အတြက္ အမ်ားႀကီး ဝမ္းသာမိပါတယ္..။ ေနာက္ကိုလည္း အခုလို မွ်ေဝဖို႕ အခြင့္အေရး ရွိခ်င္ပါေသးတယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီဘေလာ့ကေန ကၽြန္ေတာ့္ကိုသိ ဒီဘေလာ့က္ေန ကၽြန္ေတာ္ကေန သိလာရတဲ့သူေတြအတြက္ အမ်ားႀကီး ဝမ္းသာပါတယ္..။ ဒီလိုလူေတြ ရလာတဲ့အတြက္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မိပါတယ္..။ အေျခအေန အရ ေခတၱခဏ အနားယူရေပမယ့္ ျပန္ေကာင္းတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမွာပါ..။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲ နည္းနည္း မတင္မက်ျဖစ္ေနတာက တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးပါ..။ ျဖစ္ဖို႕ နည္းေပမယ့္ ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးကို ကၽြန္ေတာ္ ေဖ်ာက္မရခဲ့ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူသားတစ္ေယာက္ပါ..။ အမွားနဲ႕ မကင္းပါဘူး..။ အမွားေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ေကာင္း ရွိခဲ့ႏိုင္ပါတယ္..။ စာဖတ္တဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြအေပၚ အမွားအယြင္းေတြ ရွိေကာင္းလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္..။ ဒီလို အမွားအယြင္းေတြ ရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္..။ အားလံုးကို ႏွုတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္..။ ျပန္လည္ ဆံုေတြ႕မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္..။

ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက ေက်ာင္းစာနဲ႕ မဆက္စပ္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ရွာဖတ္တဲ့ အက်င့္ရသြားတယ္..။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဖတ္တဲ့စာအုပ္ေတြက မင္းသိခၤေရးတဲ့ ဝတၳဳေတြပါ..။ စြဲစြဲၿမဲၿမဲကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။ စာအုပ္ေတြ ဖတ္မိရာကေန ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ရဲ႕ စရိုက္ကို အတုခိုးမိသလို ဘိန္းစားဘြန္ေဟာင္းလို စာေပေရးရာနဲ႕ ေလာကီေရးရာေတြမွာ ႏွံ႕စပ္ခ်င္မိတယ္..။ စေနေမာင္ေမာင္လို တပါးသူေတြ မသိေလာက္တဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္တဲ့ အတတ္ဆန္းေတြ ေတြးတတ္ လုပ္တတ္ခ်င္တယ္..။ ပုဏ္ဏားဘကြန္းလို ခိုင္မာတဲ့ ဇြဲနပဲရွိခ်င္တယ္..။ ေအာင္ျမင္ခ်င္တည္..။ တည္ေဆာက္ခ်င္တယ္..။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္မိရင္ ဖတ္မိတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ စရိုက္၊ စာေရးဆရာရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈကို အနည္းနဲ႕အမ်ား ခံရတယ္ ဆိုတာကို ေျပာခ်င္တာပါ..။

အႏုအလွေတြေရးတဲ့ေနရာမွာ ေတြးတဲ့ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သိပၸံနည္းက် စနစ္တက်ေတြးေခၚသံုးသပ္ၾကည့္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူမႈေရးအျမင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီက ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ပင္ကိုအသိကေန တိုက္ရိုက္လာတာထက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဖတ္ခဲ့ မွတ္ခဲ့ သင္ခဲ့ ေလ့လာနာယူခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေပၚ လႊမ္းမိုးထားတဲ့ စာေရးဆရာ၊ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာေတြရဲ႕ ရိုက္ခတ္မႈက ရာခိုင္ႏွုန္းပိုမ်ားပါတယ္..။ အားလံုးကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူး..။ ဒါဟာ ရင့္က်က္မႈ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရရင္ Mature ျဖစ္တယ္လို႕ သတ္မွတ္လို႕ရပါတယ္..။

ဒီဘက္ေခတ္မွာ စာေရးတတ္တာနဲ႕ စာအုပ္ေတြ ေဟာတစ္အုပ္ ေဟာတစ္အုပ္ထြက္ၿပီး နာမည္ႀကီးေနတဲ့ စာေရးဆရာေတြ မ်ားလာပါတယ္…။ အရင့္အရင္တုန္းကတည္းကလည္း အဲဒီလိုစာေရးဆရာေတြ ရွိတာပါပဲ..။ မေကာင္းတဲ့စာေပလို႕ ကၽြန္ေတာ္လက္ညွိဳးမထိုးပါဘူး..။ အပ်င္းေျပအေပ်ာ္ဖတ္အဆင့္ေလာက္ စာရင္းသြင္းရမယ့္ သေဘာမွာရွိပါတယ္..။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္က သတ္မွတ္တာမဟုတ္ပါဘူး..။ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကိုယ္တိုက္သတ္မွတ္လို႕ရသလို စာေပေရးရာ ေဝဖန္ေရးဆရာေတြက သတ္မွတ္တာေတြပါ..။ ကိုယ္ဖတ္တဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္က ကိုယ့္အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္ထားသေလာက္ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးျပဳတာ တစ္ခုမွမရရင္ အေပ်ာ္ဖတ္ အပ်င္းေျပေလာက္ပဲ ရွိမွာပါ..။ စာေပဟာ လူ႕ဘဝရဲ႕ မီးျပတိုက္ပါ..။ အေတြးအေခၚလမ္းေၾကာင္းေတြ ေပါက္ဖြားရာ ရင္းျမစ္ပါ..။ စာေပက တြန္းတဲ့အားက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝနဲ႕ယွဥ္ၿပီး သိတဲ့အသိကို back to back ေျပာင္းလဲေစတာမ်ိဳးပါ..။ ဓါးသြားထက္ ကေလာင္သြားထက္ ဆိုတဲ့ စကားလည္း ရွိပါတယ္..။ ဓါးတစ္လက္နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ကို အသက္ေသေအာင္ သတ္ႏိုင္ပါတယ္..။ ကေလာင္သြားနဲ႕ လူတစ္ေယာက္ထက္မကတဲ့ ဘဝေတြကို ဂၽြမ္းထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပစ္လို႕ရပါတယ္..။

ဒီေန႕ေခတ္မွာ အင္တာနက္ေရွ႕ ငုတ္တုတ္ထိုင္ ဟိုကလစ္ဒီကလစ္ လုပ္လိုက္ရင္ ကိုယ္မသိေသးတဲ့ ကိုယ္နဲ႕စိမ္းေနေသးတဲ့ အသစ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အရာအေထာင္တို႕က ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚေတြ ဆန္႕ထုတ္ပစ္ဖို႕ ေစာင့္ႀကိဳေနပါတယ္..။ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ထိထိေရာက္ေရာက္သာ အသံုးခ်တတ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္တင္မဟုတ္ပါဘူး..။ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ကို အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲပစ္လို႕ရပါတယ္..။

ဆိုပါစို႕..။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမသိဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာေလး တစ္ခုရွိတယ္..။ ဥပမာ ကြန္ပ်ဴတာ ဒီဇိုင္းဆိုပါေတာ့..။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပထမဆံုး အားထုတ္ရမွာက ကြန္ပ်ဴတာဒီဇိုင္းပညာရပ္ကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တတ္ေအာင္ သင္ေပမယ့္ႏုိင္မယ့္ သူကိုရွာရင္ရွာ မဟုတ္ရင္ အဲဒီပညာရပ္အေၾကာင္းကို အေျခခံကအစ ေရးသားပို႕ခ်ေပးႏိုင္တဲ့ ပညာရွင္တစ္ေယာက္ေရးတဲ့ စာအုပ္ကိုရွာခ်င္ရွာ ဒါမွမဟုတ္ အင္တာနက္အသံုးခ်ၿပီး စတင္ေလ့လာလိုသူေတြအတြက္ အခမဲ့ သင္ယူႏိုင္မယ့္ web site ေတြကိုရွာရမယ္..။ ဒါက Dependency အဆင့္ျဖစ္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာခ်င္တဲ့ ဘာသာရပ္အတြက္ အေထာက္အပံ့ေတြအေပၚ မွီခိုၿပီးရွာရ ေဖြရ ဆည္းပူးရပါတယ္..။ ေနာက္တစ္ဆင့္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပညာနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ေလ့လာရင္းနဲ႕ တတ္ေျမာက္တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္သြားတယ္..။ အစ ပထမတုန္းကလို ေဝေတဝါးတား မဟုတ္ေတာ့ဘူး..။ ဘာလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္မယ္..။ ဖန္တီးမႈတစ္ခုအတြက္ ဘာေတြလိုအပ္တယ္ ဆိုတာေတြ နားလည္တဲ့ အဆင့္ ေရာက္သြားပါတယ္..။ ဒီအေျခအေနက Independence လို႕ ေခၚပါတယ္..။ မွီတြယ္ေနရတာေတြကေန ကင္းလြတ္သြားတာ ျဖစ္ပါတယ္..။ ပညာရပ္တစ္ခုကို တတ္ကၽြမ္းသြားတယ္ဆိုတာ လုပ္စားလို႕ ရေလာက္တဲ့အထိကို ဆိုလိုပါတယ္..။ ဒါကို Professional တစ္ေယာက္ျဖစ္လာတာမ်ိဳးပါ..။ ဟိုဘက္ေခတ္အေျခအေနတုန္းက မွတ္မိသေလာက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္ကဆိုရင္ေတာ့ ဒီအဆင့္နဲ႕တင္ လုပ္စားလို႕ရပါတယ္..။ ဒီဘက္ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ဒီအဆင့္နဲ႕ မရေတာ့ပါဘူး..။

အသစ္အသစ္ထပ္ထြက္လာတဲ့ နည္းပညာေတြကို အခ်ိန္နဲ႕အလုိက္ ေဆြးေႏြးေလ့လာတုိင္ပင္ႏွီးေႏွာရင္း လမ္းစသစ္ေတြ ုလုပ္ဖို႕အတြက္ ပညာရပ္ေတြဖလွယ္ဖို႕ဆိုတာ လိုအပ္လာပါၿပီ..။ ကၽြမ္းက်င္နယ္ပယ္ခ်င္းတူၾကတဲ့ တစ္ေယာက္ေပၚတစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ႕ေပၚတစ္ဖြဲ႕ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ရင္း အခ်င္းခ်င္း မွီခိုျခင္းသေဘာေတြ ပါလာပါတယ္..။ ဒါက Interdependency ျဖစ္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာတာက အင္တာနက္ကို ျမည္းစမ္းၾကည့္ဖူးတဲ့ လူငယ္ေတြ လမ္းစသစ္ေတြေပၚေျခခ်ရင္း အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ႏိုင္ေစခ်င္လို႕ပဲျဖစ္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူမ်ိဳးေတြကို ေလွ်ာ့တြက္လို႕မရပါဘူး..။ အရည္အခ်င္းရွိၾကပါတယ္..။ Interdependency အဆင့္ တက္ဖို႕အတြက္ ကြင္းဆက္ကေလးေတြ ခ်ိတ္မိဖို႕ပဲ လိုအပ္ေနပါေသးတယ္..။ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း သိေနတတ္ေနလို႕ မရေတာ့ပါဘူး..။ ဘယ္ေလာက္အထိ ျဖန္႕ေဝေပးႏိုင္သလဲဆိုတဲ့အေပးမွာ Professional ေတြရဲ႕ Roll က တည္မွီေနပါတယ္..။ ဒါ့ေၾကာင့္ သိထား တတ္ထားတာေတြ မွ်ေဝဖို႕ဆိုတာ အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑ ျဖစ္လာပါတယ္..။

အပ်င္းေျပ အေပါစားဝတၳဳတစ္အုပ္ ဖတ္ဖို႕ ေပးရေလာက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ ပညာရပ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္တစ္ခုေလးသာ ပံုမွန္ေပးျဖစ္မယ္ဆိုရင္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ ဘာမွသိပ္မထူးေပမယ့္ လနဲ႕ခ်ီၿပီး ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေျပာင္းအလဲ ႀကီးႀကီးမားမား ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္..။

သူငယ္ခ်င္းကို မ်က္ေစ့မွိတ္ၿပီး ရိုက္ထားတာေလး B&W version ေျပာင္း 1:2 ration နဲ႕ cropping လုပ္.. ေဘာင္ခတ္ စာတပ္ လုပ္ၿပီးသကာလ..။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုပံုရုိက္ခ်င္လို႕ ႀကိဳးစားေနတာ နည္းနည္းၾကာၿပီ..။ ျပင္ထားတဲ့ မ်က္ေတာင္မ်ိဳး မလုိခ်င္ဘူး..။ ဒီမ်က္ေတာင္ေရာ မ်က္ခံုးေရာက ျပင္ထားတာမဟုတ္ဘူး..။ တကယ့္ မူလအတိုင္းပဲ..။ သူ မိတ္ကပ္ေတာင္မလိမ္းဘဲ အရိုက္ခံထားတာပါ..။ ရမ္းသမ္းရိုက္ၾကည့္တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လိုတာေတြရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ပါတယ္..။

Black and White version ကို ေျပာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ နည္းနည္းလက္ေပါက္ကပ္ပါတယ္..။ တစ္ေရာင္ခ်င္းဆီခ်ိန္ရလို႕ပါ..။ ပံုကို capture လုပ္ရင္ color နဲ႕ လုပ္မယ္ဆိုရင္ အေရာင္ေတြရွိပါတယ္..။ လူ႕အသားအေရာင္မွာ အနီ အဝါေတြ ရွိတယ္.။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွာ အစိမ္းေတြ အျပာေတြ ခရမ္းေတြ စိမ္းျပာေတြရွိမယ္..။ အဲဒါေတြကို လိုတိုးပိုေလွ်ာ့ လုပ္ရပါတယ္..။ အခုပံုမွာ အဝါေလွ်ာ့ခ် အနီေလွ်ာ့ခ်လိုက္တဲ့အတြက္ အသားအေရာင္က အျဖဴဘက္ ပိုလင္းတဲ့အေရာင္ဘက္ကို သန္းပါတယ္..။ တကယ္လို႕ အစစ္အမွန္ Black and White version ဒီအတိုင္းပဲ ထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အနက္ေရာင္မ်ားၿပီး အရင့္ဘက္ကို သြားမွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပံုမွာ ညစ္တစ္တစ္ျဖစ္ေနသလို ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္..။

ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္ Black & White version စစ္စစ္ေတြ ႀကိဳးစား ဖန္တီးၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္..။

ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ဖတ္လိုက္ရတာ လမ္းေပၚက ဘဝေတြအေၾကာင္း ေရးထားတာပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ Street Life ကို ႏွစ္သက္ပါတယ္..။ ႏွစ္သက္တယ္ ဆိုတာ လမ္းမေပၚမွာ လွဳပ္ရွား ရုန္းကန္ေနတဲ့ လူေတြၾကားမွာ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ အျမင္ေတြ အလုပ္အကိုင္ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မတူတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ အျပဳအမူေတြ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ဝမ္းစာရွာေဖြ စားေသာက္ပံုေတြ ေလ့လာႏိုင္သလို လူေတြရဲ႕ ဘဝေတြနဲ႕ တိုက္ရိုက္ ထိေတြ႕ေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတို႕ ေဇာေတြနဲ႕ဆို ဘယ္လိုေျခလွမ္း ဘယ္လို မ်က္လံုး ဘယ္လို ပံုစံ ဆိုတာ သိႏိုင္သလို ေပ်ာ္ေနတဲ့သူဆို ဘယ္လိုေျခလွမ္း ဘယ္လိုမ်က္လံုး ဘယ္လိုႏွုတ္ခမ္းေတြဆုိတာကို စာေတြ ဖတ္လို႕ရပါတယ္..။

ကြာျခားျခင္း မ်ားပါတယ္..။ တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝနဲ႕ တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝ ျခားနားေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္အခုေျပာတာထက္ ကေလးေတာင္ သိပါတယ္..။ လူေတြဘယ္လိုအခန္းက႑ကေန ဘယ္လိုရွင္သန္ေနထိုင္သလဲဆိုတာ စူးစမ္းလိုစိတ္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ရွိပါတယ္..။ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ရင္လည္း လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြား ဆက္ဆံေနတဲ့ သူေတြနဲ႕ ပတ္သက္တာေတြ ရိုက္ခ်င္တာ..။ ရိုက္ခ်င္လြနး္လို႕ကို ေလ့က်င့္ထားတာေတြလည္း ရွိပါတယ္..။ ကင္မရာဘယ္လိုကိုင္ ဘယ္လိုရိုက္ ဘယ္လို setting ထားဆိုတာ မ်ိဳးေတြကအစေပါ့..။

ကၽြန္ေတာ္ အခုေျပာခ်င္တာ ကင္မရာ နည္းပညာအေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး..။ လူေတြရဲ႕ urbanization ကို ေျပာခ်င္တာပါ..။ ၿမိဳ႕ျပ လူေနပိုထူထပ္ေလ လူေတြရဲ႕ အတၱနဲ႕ အခန္းက႑က ပိုထင္ရွားေလ ျဖစ္ပါတယ္..။ အင္အားႀကီးသူႏိုင္စတမ္း ဆိုတဲ့ ေလာကႀကီးရဲ႕ သရုပ္က လူေနထူထပ္တဲ့ ၿမဳိ႕ျပဘဝေတြ ဥပမာ ရန္ကုန္နဲ႕ မႏၱေလးလို ကြာပါတယ္..။ ရန္ကုန္မွာ ပလက္ေဖာင္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ သြားေနတဲ့ သူေတြ အမ်ားႀကီး..။ သူတို႕ မ်က္ႏွာေတြမွာ ဘဝရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ေတြ ထင္ဟပ္ေနတာေတြ အမ်ားႀကီး..။ အနာဂါတ္ မေရရာသူ ေတြေဝစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတယ္..။ အပူပင္ကင္းၿပီး မိဘအရိပ္အာဝသမွာ တည္မွီေနတဲ့သူေတြက mp3 player ေလးတပ္ သီခ်င္းေလးနားေထာင္၊ တခ်ိဳ႕ တိုးတိုးေလးညည္းလို႕ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္..။ တခ်ိဳ႕ေသေရးရွင္ေရး ေခၽြးၿပိဳက္ၿပိဳက္က်လို႕ ေျပးရလႊားရတယ္..။ အနားမွာ ဘယ္သူ ရွိေနတယ္ဆုိတာထက္ ဟိုအေဝးက အလုပ္တစ္ခုကိုပဲ အာရံုထား လွဳပ္ရွားခ်င္သူေတြေပါ့..။

ကိုယ့္အတြက္ ေနရာေလးတစ္ခု ရဖို႕ ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ ေနရာေလးတစ္ခုရဖို႕ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ၾကားမွာ အေျခအေနေလးတစ္ခု ျဖစ္လာဖို႕ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ အေျပာင္းအလဲေလးတစ္ခု ျဖစ္လာဖို႕အတြက္ ကိုယ့္အတြက္ အာရံုသိပ္စိုက္လာေတာ့ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာ ဘာဆိုတာ ေမ့လာတတ္ၾကတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ အပူအပင္ သိပ္မရွိဘူးလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မထင္ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အပူပင္ေတြနဲ႕ တြယ္ၿငိေနတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ပဲ..။ ကၽြန္ေတာ္ ပူပင္ေသာကေတြ ေဝေနတဲ့အခိ်န္ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သတိထားမိမယ္ မဟုတ္ဘူး..။ ႀကီးႀကီးမားမားမွ သတိထားမိမယ္..။ ကမၻာႀကီး ပူေႏြးေနတာ ရုတ္တရက္ သတိမထားမိဘူး..။ သစ္ပင္ေတြ က်ဲပါးကုန္တာ သတိမထားမိဘူး..။ လူေတြ ပူေလာင္ေသာကေတြနဲ႕ စိတ္တို စိတ္ဆတ္ေနတာ သတိမထားမိဘူး..။ လိုင္းကားေပၚေရာက္ ကားခေပးေတာ့ ၂၀၀ ျဖစ္ေနတာေတာ့ သတိထားမိတယ္..။

ကိုယ္ေပးသေလာက္ ကိုယ္ျပန္ရမွ လူ႕စိတ္က ျပည့္စံုတယ္လို႕ ထင္တတ္ၾကစၿမဲပဲ..။ ဒါမွလညး္ သဘာဝက်မယ့္အျပင္ ခုနကလို ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားေနတာေတြနဲ႕ တန္တဲ့ result တစ္ခုကို ရလာမွာပဲ..။ ဘယ္ေနရာမဆို အေပးအယူမွ်ဖို႕ အေရးႀကီးပါတယ္..။ ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္..။ ဘဝကို ဘယ္သူမဆို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္သန္းၿပီး ေအာင္ျမင္မွုဆိုတာကို ယူခ်င္တတ္ၾကမွာပဲ..။ တခ်ိဳ႕အစိတ္အပိုင္းေတြမွာ ေဖာ့ၿပီးယူတတ္ဖို႕ အေရးႀကီးပါတယ္..။

ကၽြန္ေတာ္ ပလက္ေဖာင္းေဘးမွာ နာရီအတိုအစေလးေတြ ေရာင္းဖူးပါတယ္..။ ခါးလိုက္တဲ့ ဘဝဗ်ာ..။ ဒီဇင္ဘာလို ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ေအးတဲ့ ညမွာ စက္ဘီးေလးေပၚ ဘုတ္ကေလးတင္ၿပီး ႀကိဳးေလးေတြတားလို႕ နာရီေလးေတြခ်ိတ္ေရာင္းတဲ့ဘဝပါ..။ အဲဒီတုနး္က ရွစ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝရယ္ပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေပ်ာ္ႏုိင္လိမ့္မတုန္း..။ ဒါေမယ့္ ေရာင္းရတဲ့ ေငြေတြေရတြက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မနက္ျဖန္ေတြအတြက္ ရင္ခုန္ခဲ့ဘူးတယ္..။ ျဖစ္လာတာ မျဖစ္လာတာ အပထား အေျခအေနတစ္ခုအရ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္ကေလး မက္ခြင့္ေတာ့ ရွိတာပါပဲ..။ ဒီေန႕ ကၽြန္ေတာ္မက္ထားတဲ့ အိပ္မက္အတိုင္း ျဖစ္မလာေသးပါဘူး..။ အခုေလာေလာဆယ္ အေျခအေနမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ နီးစပ္တဲ့ အသိုင္းအဝုိင္းရဲ႕ လူငယ္ေတြကို တီးၾကည့္ေခါက္ၾကည့္ေတာ့ အိပ္မက္မက္ဖို႕ သူတို႕ မတတ္ဘူး..။ ရည္မွနး္ခ်က္ဆိုတာ စာလံုးေပါင္းေလာက္သာ သိေတာ့တယ္..။

အိပ္မက္မ်ားမ်ားမက္ၿပီး ပန္းတိုင္တစ္ခုခု ခ်ထားႏိုင္ရင္ လမ္းစတစ္ခုခုေပၚေတာ့ ေရာက္သြားမွာပဲ..။ ဒီေန႕ လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ သူေတြ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေရွ႕ခ်ၿပီး ယင္ေမာင္းေနတဲ့သူေတြ ၾကည့္ၾကည့္ပါ..။ သူတို႕ေတြ ပန္းတိုင္တစ္ခု ခ်ထားရဲ႕လား..။ သူတို႕ ေနခ်င္သလို ေနတတ္သလိုေနေန သလားဆိုတာ..။